Kıraç’ın “Aynı” sabahları

Neden bana aşk şarkısı yazan çıkmaz?¹ Soru böyle sorulunca cevabını vermek de haliyle zorlaşıyor.

1967’de, Beyoğlu’nda oturan Kıraç kırk üç yaşındaydı ve Nergis’i kaybedeli üç yılı geçmişti. İnsan alıştığı şeyden vazgeçmeye gelince zorlanıyor. Saçları dönemin modasına göre biraz dağınıktı; giyimi ise yerli yerindeydi, ama bu düzen yalnızlığın üstünü örtmeye yetmiyordu. Gözleri koyu kahverengiydi, burnunun altı yaşla birlikte kırışmıştı; dolgun dudaklı, kısa boylu, cılız bir adamdı. Alnı, saçlarından ayrılmanın efkârıyla belli bir yere kadar açılmıştı. Dişlerinin iç yüzünde, yıllardır içtiği sigaraların bıraktığı kahverengi bir taş birikmişti; aynaya gülümserken görünmüyor, dilini gezdirince hissediliyordu. Oturduğu ev de sahibine benzemişti: her şey yerindeydi ama hiçbir şey yerine konmamıştı.

Her sabah gazetesini almak için Tekin Bakkaliyesi’ne doğru dar sokak boyunca yürürdü. Dokuz gibi gazetesini koltuğunun altına sıkıştırır, yol üstündeki birkaç tekir kediye cebinde taşıdığı ekmek kırıntılarını bırakır, aynı yoldan evine dönerdi. Dönerken mahallenin sabahına tanıklık ederdi. On iki yaşındaki Memduh, sıcak pideleri babasının dükkânına yetiştirmek için fırından koşardı. Otuz altı yaşındaki Selim, pek gülümsemeden manavını açardı. Onunla yaşıt Emre ise sarraf dükkânının kepengini, dönemin kasvetini yaşarcasına ağır ağır kaldırırdı. Allah bu mahalleyi sanki öbürlerinden biraz daha çok seviyordu; herkesin bir derdi vardı ama herkesin bir de sabahı vardı.

Kıraç yorgun ve yavaş adımlarla apartmanına girdi. Radyoyu açtı. Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay’ın bir konuşması veriliyordu, ardından Başbakan Süleyman Demirel’in sesi geldi.² Buğulu, kesik kesik gelen sesler eşliğinde suyu ısıttı, çayı demledi, koyu ve buharı tüten bir bardak doldurdu. Bir ekmeğin arasına lor peyniriyle otlu peynir koyup birkaç lokma aldı. Mutfakla salon arası üç adımdı ama bu üç adım, Nergis’le ettiği kahvaltılardan sonra uzamıştı. O kahvaltılar ona şevk verirdi; sevgi böyle bir şey olsa gerekti. Artık her gün birbirinin aynıydı: renksiz, hevessiz, sessiz.

Bir sabah yine gazetesini almaya çıktı. Bakkalın önünde Emre’yle karşılaştı; sohbet uzadı, koyulaştı.

— Geçenlerde bir ayet okudum ağabey, dedi Emre. “İnsan için emeğinden başkası yoktur.”³ Ben galiba yeteri kadar emek vermiyorum. Yoksa şimdi Wisconsin’de⁴ iş adamı olmuştum.

Kıraç güldü. Karşıya, Selim’in tezgâhına geçmek için kaldırımdan indiğinde sokağın başından bir ambulans sirenini çalarak döndü. Şoför direksiyonu kırdı, Kıraç’ın gazetesi havaya savruldu. Kıraç kaldırımın kenarına düştü ve bir daha kalkmadı.

Ertesi sabah tekir kediler köşede bekledi. Memduh fırından dönerken her zamanki gibi yavaşladı, selam verecek kimseyi bulamayınca hızlandı. Selim, her sabah ayırdığı iki domatesi tezgâhın kenarında unuttu. Tekin Bakkaliyesi’nde, katlanmış bir gazete öğlene kadar sahibini bekledi. Emre o gün kepengi yarıya kadar kaldırdı, sonra vazgeçip öyle bıraktı.

Neden kimse ona aşk şarkısı yazmadı? Yazmışlardı. Her sabah, aynı sokakta, bir kedinin bekleyişinde, ayrılmış iki domateste, kendisine saklanan bir gazetede. Kıraç bu şarkıyı hiç duymadı; çünkü bazı şarkılar, ancak susunca duyuluyor.